sneeuw opnieuw

Onvergetelijk vrijdag 25/11... je gaat op veld met verdriet en moeheid en valt de sneeuw van jouw dromen, op jij.
op jouw maten en lopen wordt noodzakelijk om niet te vriezen, buiten en binnen. Vlokjes op jouw gezicht als meppen en opletten voor de bal, je spelt als een blind, enkel de gevoelens kunnen je leden in het wit. De bal is een eeironde vlok en jouw ogen kijken me in de sneeuw, ze volgen mijne handen; het mooiste van rugby, onder de snieuw, is dat de jongler wint, als je zeker bent met jouw handen en in jouw hart je kan de goede ballen leveren, de sierlijke spel als cadeau voor jouw maten. Schoon en goed, witte op jouw voeten en de propere of vieze herinneringen van doizenden sneeuwen, honderd jaar geleden de skis op jouw voeten, de stilte van de bosjes, of beter, het geluid van de vallende snieuw, de glibberende hout en de geluid van mijn dromen, van iemand anders. Vallen op terrein, op grond blijven de juist om te kennen dat je ben nog levende, iets vlakbij het geluk. Onze Gent onder de sneeuw is minzaam, t is al haar meisjes, flirty onder hun mantels, geheim en vol van verassingen, warme seks kunnen geven, je moet maar hun betrappen in de niets van hun gedachten, in de leeg van hun gevoelens.